£ GBP
Gaan we vooruit of achteruit?
Het is een redelijke aanname dat een wereld die steeds meer door het internet wordt bestreken en via sociale media met elkaar is verbonden, steeds opener wordt. Informatie is direct beschikbaar en gratis, culturele uitwisseling door reizen en zelfstudie zijn nu toegankelijker dan ooit, en mensen komen elkaar steeds vaker tegen via allerlei schermen en eindeloos scrollende nieuwsfeeds. Kom gewoon zoals je bent; authenticiteit is het devies!
En een deel van authentiek zijn houdt in dat je je individuele uniekheid omarmt, waarbij gender een belangrijk onderdeel is. Uit
verschillende onderzoeken blijkt dat LGBTQ+-mensen tussen de 3 en 20% van de bevolking uitmaken. Dit betekent dat een grote meerderheid van de mensen niet eens hoeft na te denken over – laat staan worstelen met – genderexpressie. Ze ‘zijn’ gewoon. En voor degenen onder ons die daadwerkelijk homo, lesbisch, biseksueel, transgender, questioning, interseksueel, aseksueel zijn, of een andere genderidentiteit hebben die niet onder die korte afkorting valt, voelt gender steeds meer als een star en onnodig sociaal construct.
Voor iedereen die in aanraking komt met de massamedia lijkt het misschien alsof er een ‘eerlijke’ gendervertegenwoordiging is, gezien het succes van series als Will & Grace, Oranje is de nieuwe Zwart, Glee, Queer Eye, RuPaul’s Drag Race en nog veel meer.
Maar waarom voelt het dan, ondanks alle technologische en culturele vooruitgang, alsof mensen steeds bekrompener worden en de menselijke waardigheid steeds meer onder vuur ligt?
Denk hier eens over na: tot op heden is homoseksualiteit in 64 landen nog steeds strafbaar. CNN meldt dat er in de Verenigde Staten het afgelopen jaar een recordaantal van 510 anti-LGBTQ-wetsvoorstellen is ingediend bij de staatswetgevers. En tegelijkertijd is er een alarmerende toename van anti-LGBTQ+-haat en extremisme.
Hoe yoga helpt… en hoe we het kunnen verbeteren
Een kort antwoord zou kunnen zijn: „De wereld zou een veel betere plek zijn als maar meer mensen aan yoga zouden doen.”
Hoewel dit niet onwaar is, hebben wij in de yogagemeenschap ook nog een lange weg te gaan om onze ruimtes veiliger, inclusiever, toegankelijker en niet-schadelijk te maken, met ruimte voor ontwikkeling en genezing.
Zo veel van de huidige yogapraktijk en marketing is gebaseerd op fysieke fitheid (vaardigheid). Er wordt ons onophoudelijk verteld dat we ‘gerepareerd’ moeten worden. “Je moet flexibeler worden!” “Je moet een rechte handstand kunnen doen!” “Je bent angstig; je hebt een yogaretraite nodig in een exotisch resort.” Dit draait vaak om het vinden van een of andere oplossing voor moderne kwalen.
Maar dat is niet het enige doel van de beoefening. Je kunt je volledig ontplooien zonder ooit een handstand te hoeven doen. Je kunt je volledig thuis voelen in Savasana. En je hoeft geen duizenden dollars uit te geven om je spiritueel te voelen (of er zo uit te zien). In yoga is zelfverbetering een bijproduct van zelfacceptatie. Als we leren onszelf volledig en onvoorwaardelijk lief te hebben, verandert er iets. We veranderen ten goede.
Voor LGBTQ+-mensen die – door onze families, ‘vrienden’ en de wereld in het algemeen – het gevoel krijgen dat er iets mis is met ons, is de yogales wel de laatste plek waar we ons ‘minderwaardig’ zouden willen voelen. In een ideale wereld wordt de yogastudio juist de plek waar we kracht putten en ons zelfvertrouwen opbouwen.
Richt je aandacht op zelfacceptatie
‘Richt je aandacht op…’ is iets wat je misschien wel eens in een yogales hebt gehoord. Deze aanwijzing draait helemaal om jezelf dieper ervaren. Observeren, opmerken. Want dat is wat yoga is: een innerlijk proces, niet alleen een fysieke training.
Maar in de kern gaat deze zin – ‘Richt je aandacht op…’ – over het verruimen van je bewustzijn. Wat we op de mat beoefenen, is nuttig in zoverre dat wat we over onszelf leren, doorwerkt in de wereld om ons heen. Zelfacceptatie vereist
met name minder oordeel over jezelf (“merk het gewoon op”), en daardoor ook minder oordeel en meer acceptatie en vriendelijkheid tegenover anderen.
Voor iedereen die worstelt met zelfacceptatie heeft Malik Khalid, oprichter van Amador – een gemeenschapsprogramma dat gratis yoga-, bootcamp- en mobiliteitslessen aanbiedt in Atlanta – het volgende te zeggen: „Ik
zou met hen werken aan grondingstechnieken en oefeningen die hen in het hier en nu brengen. Vaak ligt de oorzaak van een worsteling met zelfacceptatie in samskara (trauma – energetische en emotionele wonden die niet zijn genezen). Ik zou Restorative Yoga aanraden, en andere reflectieve oefeningen zoals een dagboek bijhouden en wandelen zonder afleiding (dus zonder mobieltje).”
Hij vervolgt: “Tijdens een les in de studio zou ik bevestigen dat de deelnemer precies is waar hij of zij hoort te zijn, en dat zijn of haar beste versie van de houding goed genoeg is.”
Hoe je je meest authentieke zelf kunt zijn
Als homoseksuele man, die toevallig ook herstellende is van een drugs- en alcoholverslaving, heb ik enorm veel baat gehad bij deze helende, kalmerende, versterkende en krachtgevende beoefening. Ik wil
graag deze drie tips delen om je meest authentieke zelf op de mat te zijn.
1. Keer je naar binnen. Het kan zo simpel zijn als je ogen sluiten of de kindhouding aannemen om je aandacht te richten op je innerlijke wereld – emoties, mentale toestand, openheid.
2. Laat los. Laat je zelfveroordeling en het vergelijken met anderen los. Laat angst los en laat alles los wat je tegenhoudt.
3. Luister naar de heilige stem van binnen. Hoewel de stem van een yogaleraar een nuttige gids is, is yoga een oefening in zelfbewustzijn. Luister naar je innerlijke signalen. Voel je intuïtie door de tijd op de mat te gebruiken om je hoofd en je hart met elkaar te laten praten.
Moge deze beoefening van verbinding met de ademhaling, het bewustzijn en de beweging ons in staat stellen om authentieke vreugde in ons lichaam te voelen en de meest ware uitdrukking van onszelf te worden.
Fijne Pride-maand, iedereen!
